بیا...

بیا تا برایت قصه های تنهاییم را بگویم.

بیا تا شعر سکوت هر شبم را برایت بخوانم.

بیا تا افسانه ی سوختنم را احساس کنی وقتی که باد خاکسترم را به آسمان می برد.

بیا تا بغضم را ببینی که چگونه آهسته آهسته جانم را می گیرد.

نمی دانم کیستی و کجایی

اما زیر باران که قدم می زنم احساست می کنم...