بی رنگی...

رنگ، رنگ، رنگ...

رنگ هایی که حسرتشان به دلمان می ماند، رنگهایی که نمی مانند مثل رنگ های رنگین کمان، رنگ هایی که دل آدم ها را خورد می کنند و بزرگی آدم ها را کوچک، رنگ هایی که آدم های کوچک را بزرگ می کنند و آدم های بزرگ را کوچک، رنگ هایی که دلربایی می کنند و بی وفایی، رنگ هایی که جدایی می آورند و تنهایی، رنگ هایی که زشت را زیبا می کنند و زیبا را زشت، رنگ هایی که هرچه با آن ها رنگ شوی باز هم باید رنگ شوی،

کاش باران ببارد...

تا کِی به دنبال رنگ ها، تا کِی مثل کودکی به دنبال رنگین کمان بعد از باران، زمان گذشت و فقط رنگهای رنگین کمان را دیدم، خسته شدم اینقدر دویدم و آخر به هیچ رنگی نرسیدم،

کاش باران ببارد،

رنگین کمان را دیگر نمی خواهم،

بی رنگی باران زیبا تر است،

بی رنگی باران دست یافتنی است، کاش بی رنگی باران را زودتر می دیدم، کاش باران ببارد و تمام رنگ ها را بشوید.

کاش باران ببارد